در ايران پس از برقراري حكومت مشروطه، در تاريخ 1287 شمسي در مجلس اول، قانوني به نام قانون وظايف وضع شد كه براي عائله كارمندان حقوقي  وضع كرد. ولي درآن فقط ورّاث كارمند، مورد توجه  قرار گرفته بود و براي زمان حيات كارمند و دوران  سالخوردگي يا از  كارافتادگي او فكري نشده  بود. و از اين جهت قانون  جامعي  محسوب  نمي‌شد . در اثر اين  ضعف، اولين  قانون  گذاري  جامع در زمينۀ تأمين اجتماعي كاركنان دولت، به  عنوان  قسمتي از حقوق استخدامي  و  به منظور حمايت از كارمندان و ورّاث آنها در سال 1301 به عمل آمد و در حقيقت  بيست و دوم آذر اين سال روز پيدايش نظام بازنشستگي در ايران است.